28 jan

Vallende wethouders

Vorig jaar zijn er 105 wethouders vroegtijdig opgestapt. Dat is veel; in 1 op de 4 (!) gemeenten ging een bestuurder eerder weg dan de bedoeling was. Nu is opstappen de ultieme consequentie van het wethouderschap. Veel wethouders lopen wel risico’s maar hoeven niet (meteen) de uiterste consequentie te trekken. Gebrek aan draagvlak voor een bepaald beleid of project bij de bevolking is vaak een voorbode van het afbrokkelen van politiek draagvlak. Nu moet elke bestuurder de balans vinden tussen voldoende daadkracht en voldoende responsiviteit.

Heb je als bestuurder te veel van het laatste, dan gebeurt er wat Rita Verdonk mocht ondervinden. Ze opende een webforum waarop iedereen mocht zeggen wat hij vond, om voeding binnen te halen voor haar nieuwe verkiezingsprogramma. Binnen een paar dagen was het forum weer gesloten vanwege de vele, vaak tegengestelde meningen én de schuttingtaal die maar niet weg te poetsen bleek. Te veel met alle winden meewaaien leidt tot het beeld van een leider zonder eigen mening. Een ‘pleaser’ met slappe knieën. Andersom: te weinig aantrekken van wat er leeft onder mensen, kan leiden tot het beeld van een arrogante, soms zelfs autistische leider. Die niet eens wil weten wat er speelt onder de mensen, omdat hij verblind zou zijn door zijn eigen ideeën of positie.

Ook dat ondergraaft het draagvlak voor het beleid dat hij voorstaat. De kunst is derhalve om precies te weten wat er speelt (volk) en dat te wegen tegen wat nodig is voor de gemeenschap (visie). Ook als dat laatste soms (nog) niet kan rekenen op warme gevoelens, zoals bij het verhogen van de pensioenleeftijd aanvankelijk het geval was. Alleen zo houden de twee v’s elkaar in evenwicht en kan beleid ontstaan dat een dubbele ‘v’ heeft, die van wijs beleid.